Ε, λοιπόν θα σας γράψω. Το σκέφτομαι εδώ και καιρό. Αλλά νομίζω πως θα μου σαλέψει. Για αυτό γράφω. Είναι που δεν έχω και που να τα πω. Την πάτησα. Είναι ένα παιδί λοιπόν. Έστω Χ. Κάνουμε παρέα εδώ και 7-8 μήνες. Δε γνωρίζει ότι είμαι gay (όπως επίσης και κανείς άλλος), αν και νομίζω ότι πλέον πρέπει να έχει αρχίσει να το υποψιάζεται. Αυτός είχε σχέση για χρόνια με μια κοπέλα, τώρα έχουνε χωρίσει. Κάνουμε πολλή παρέα. Κολλητοί. Μιλάμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο. Βγαίνουμε συνέχεια μαζί, με τους φίλους του, με τους φίλους μου, με την πρώην κοπέλα του, με κοπέ λες και καλά «γκομενακια».

Γενικά είναι πολύς καιρός που δεν έχει βγεί ο ένας χωρίς τον άλλο έξω. Συνέχεια μαζί. Όπως καταλαβαίνεται, παρόλο που στην αρχή δεν μου έκανε τίποτα, έχω αρχίσει να την πατάω χοντρα. Τον σκέφτομαι συνέχεια. Είμαι χάλια μέχρι να με πάρει τηλέφωνο, μέχρι να βρεθούμε. Είμαστε πολύ διαχυτικοί ο ένας με τον άλλο. Χαρακτηριστικά, για να καταλάβετε, ένας από τους φίλους μου λέει «έτσι πως κάνετε, μοιάζετε σα ζευγαράκι» (χωρίς να έχει ιδέα ότι είμαι γκει, πολλώ δε μάλλον ότι την έχω πατήσει τον Χ). Είναι str8 - κατά πάσα πιθανότητα. Τα σημάδια που εγώ βλέπω είναι σίγουρα κατασκεύασμα της φαντασίας μου - αχ και να μην ήταν. ΄Όταν θες κάτι πάααααρα πολύ φτιάχνεις με το μυαλό σου πράγματα που δεν υπάρχουν.

Το κακό είναι ότι δεν αντέχω άλλο. Τον βλέπω στον ύπνο μου. Δε με ενδιαφέρει να κάνω τίποτα, αν δεν το κάνουμε μαζί. Δεν μπορώ να διαβάσω, να δουλέψω. Παρέλυσα. Έχω σκεφτεί να του πώ ότι είμαι γκέι και να εξαφανιστώ. Αλλά δεν θέλω να τον χάσω από τη ζωή μου. Απ την άλλη αρχίζει και μου στρίβει. Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω. Προσπάθησα να κάνω κάτι με κάποιον άλλο μπας και δεν τον σκέφτομαι. Αδύνατο. Θέλω αυτόν.

Νιώθω ότι αυτό το πράγμα με φθείρει σιγά σιγά. Το ξέρω ότι αν κόψω επαφές θα χτυπηθώ στο πάτωμα για κανένα μήνα και μετά θα του έχω απλώς ανευ όρων αδυναμία - το έχω ξαναπάθει. Αλλά δεν μπορώ. Θέλω τόσο πολύ να του πώ για μένα. Όχι ότι τον θέλω, ότι ειμαι γκέι. Εδώ δεν έχω πεί σε κανένα (εκτός από τις σχέσεις μου) ότι είμαι γκέι. Και outing και ερωτική εξομολόγηση καπάκι θα μου πέσει πολύ βαρύ , είναι σίγουρο. Απ όταν άρχισα να αισθάνομαι έτσι για αυτόν σκέφτομαι να το πω σε όλους. Στους φίλους, στη μάνα μου, στον πατέρα μου σε όλους. Αν και θεωρώ ότι είναι άδικο απέναντι στους φίλους μου, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θέλω τόσο πολύ να το πώ. Αλλά το φορτίο του και να το πω και να τον χάσω δεν πρόκειται να μπορέσω να το σηκώσω. Τι να κάνω;;; Πείτε μου. Το τζιν τόνικ σταμάτησε να κάνει δουλειά....

Μάνος

Αγαπητέ παράφορα ερωτευμένε,

Αν το τζιν τόνικ σταμάτησε να κάνει δουλειά (χαρά στο ποτό...), υπάρχει το καταπληκτικό Thunderclap. Ανακατεύεις σε ίσες ποσότητες ουίσκυ, τζιν, μπράντυ (περίπου από ένα λίτρο το καθένα) et voila! Αυτό δουλεύει όταν όλα τα άλλα σταματάνε και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σου αναλύσω το γιατί.  Καημένο παιδί...

Λοιπόν, επειδή θα το έχω βάρος στη συνείδησή μου (ναι, έχω και τέτοιο αξεσουάρ, η «άλλη» δεν έχει!) αν καταλήξεις αλκοολικός με κίρρωση, θα σου πω δύο λογάκια μπας και δεις λίγο φως στην άκρη του τούνελ.

Όπως πολύ καλά ξέρεις όλοι οι έρωτες είναι παράφοροι, αβάσταχτοι, ανυπέρβλητοι... μέχρι να τελειώσουν. Τότε γίνονται απλώς θολές αναμνήσεις. Οπότε ξέρεις εκ των προτέρων ότι αυτό που τώρα σου φαίνεται ουρανοξύστης μπορεί να είναι στην πραγματικότητα τριώροφο. Ένα το κρατούμενο.

Από κει και πέρα πρέπει να δεις τι είναι καλύτερο για σένα. Αν όπως είναι η κατάσταση (ατελής, χωρίς σεξ κλπ) νοιώθεις καλά και δεν φθείρεσαι, συνέχισε έτσι και όσο πάει. Αν όμως σε τρελαίνει το ότι δεν έχεις όλα αυτά που θέλεις (που μεταξύ μας δεν ξέρουμε αν θέλει και μπορεί να σου τα δώσει ο νέος), τότε πρέπει να πάρεις αποφάσεις. Το δίλημμα «θα τον χάσω αν του το πω» είναι κατανοητό, αλλά στη βάση του χαζό. Τι θα χάσεις; Μήπως τώρα τον έχεις όπως θέλεις; Τον έχεις λειψό και βασανίζεσαι. Οπότε αυτό βγάλε το στην άκρη.

Το πρόβλημα που βλέπω σε αυτή την ιστορία δεν είναι το τι θα πεις και πως θα το πεις, αλλά το ότι ο φίλος σου είναι απ' ό,τι μου λες στρέιτ. Οπότε η υπόθεση μου φαίνεται καταδικασμένη. Μα θα μου πεις: «κυρία Νεράιδα, δεν σου έγραψα για να μου βάλεις πάγο, αλλά για να με βοηθήσεις». Αυτό κάνω χρυσό μου, σε βοηθάω να ανοίξεις τα μάτια σου, γιατί άλλο το τι θα θέλαμε, άλλο το τι έχουμε γύρω μας. Και εγώ θα ήθελα να είμαι καθηγήτρια Αισθηματικών στο Harvard, αλλά δεν είμαι. Έχω κολλήσει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με τους φοιτητές να κάνουν κατάληψη στο γραφείο μου κάθε τρεις και λίγο. Εντάξει;

Λοιπόν, για να γυρίσουμε στα δικά σου, το να την πέσεις στον στρέιτ φίλο σου μού φαίνεται τόσο ελπιδοφόρο όσο το να σου την πέσει η στρέιτ φίλη σου - καταλαβαίνεις τι εννοώ. Φυσικά αν εσύ επιμένεις ή θεωρείς ότι υπάρχει μια πιθανότητα ο φίλος σου να ανταποκριθεί, κάνε το, αλλά κράτα μικρό καλάθι και έχε έτοιμο καλού κακού ένα πλάνο διάσωσης (σου).

Δεν θα ασχοληθώ με την περίπτωση που θα ανταποκριθεί, γιατί τότε δεν θα χρειάζεσαι πολλές συμβουλές πέρα από το να αποφύγεις τη φλυαρία και τις ενδυματολογικές εξαλλοσύνες.

Στην περίπτωση που ο τύπος πει «όχι» (που είναι και το πιο πιθανό), οι λύσεις είναι μόνον δύο: Ή κάνεις άμεσα ολικό reset και βάζεις την σχέση σας σε νέα, asexual βάση ή κόβεις άμεσα τις παρτίδες με το μαχαίρι. Bye bye love.

Και οι δύο λύσεις είναι εφικτές και μην ακούω βλακείες τύπου «μα κυρία Νεράιδα, δεν υπάρχει το κουμπί που να αλλάζει τα συναισθήματα». Υπάρχει! Θα χτυπηθείς 1-2 βδομάδες και θα ξεκολλήσεις. Φτάνει να το πάρεις απόφαση.

Τέλος υπάρχει μια άλλη προσέγγιση, όπου μπορεί να μην έχεις περισσότερες πιθανότητες, αλλά τουλάχιστον θα έχεις εσύ το πάνω χέρι. Να τα κάνεις όλα σε ένα: «Νίκο, πρέπει να διακόψουμε  για ένα διάστημα (άσε το φλου), γιατί είμαι πολύ ερωτευμένος μαζί σου (τεκνό μου ατελείωτο) και δεν πάει άλλο (έχω ρέψει από τη μαλακία)».  Αυτό το διανθίζεις όσο θέλεις, αλλά η κεντρική ιδέα παραμένει.

Θα τα έχεις πει όλα (coming out, εξομολόγηση, ξεκαθάρισμα προθέσεων)  και θα του έχεις πετάξει το μπαλάκι. Έστω και λίγο αν σε θέλει, θα πρέπει εκείνος να προσπαθήσει για τη σχέση σας.

Φιλιά,

η σχετικά Καλή Νεράιδα

Μάνο,

Η κατάστασή σου είναι τόσο απελπιστική που σχεδόν μου κίνησε το ενδιαφέρον. Μετά όμως έφτασα στη δεύτερη παράγραφο και βαρέθηκα. Εσύ ακόμα δε βαρέθηκες;

Παρακάμπτω την ανύπαρκτη σκατοσχέση σου με τον στρέιτ και στέκομαι στο σημαντικότερο πρόβλημά σου: ζεις όλα αυτά τα άγρια πράγματα, όπως και άλλα που έζησες στο παρελθόν και άλλα που θα ζήσεις στο μέλλον ΜΟΝΟΣ σου! Χωρίς φίλους. Γιατί τι είναι φίλοι αν όχι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε την καθημερινότητά μας, τα όνειρά μας, τον πόνο μας, τους έρωτές μας;

Μας γράφεις ότι οι φίλοι σου δεν ξέρουν για σένα. Δεν είναι φίλοι σου! Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να τους λες φίλους! Αυτό βάλ' το καλά στο κούφιο κεφαλάκι σου, και σταμάτα να κοροϊδεύεις και αυτούς και τον εαυτό σου! Αν δεν λύσεις αυτό το θέμα πρώτα, η δυστυχία και η μοναξιά θα γίνουν αυτές οι καλύτεροι φίλοι σου.

Η Καλύτερη Νεράιδα