Συνέντευξη με μια τραβεστί


Καταρχάς, θα ήθελα να ρωτήσω σε ποιο γένος θέλεις να σου αναφέρομαι;
Στο θηλυκό.

Ποια ταυτότητα σε εκφράζει; Παρενδυσίας, cross dresser, τραβεστί, γυναίκα ή κάτι άλλο;
Είμαι τραβεστί. Αν θες να πούμε για ταυτότητες, για ορισμούς, πιστεύω πως μια cross dresser είναι επίσης τραβεστί. Αυτό που κάνει τη διαφορά και μας υποχρεώνει να ξεχωρίζουμε είναι το ότι μια cross dresser ντύνεται γυναικεία ίσως μόνο για να κάνει σεξ, σχεδόν πάντα σε κλειστό, ιδιωτικό χώρο, αλλά το γεγονός παραμένει, η μετένδυση δηλαδή και η επιτέλεση του ρόλου της τρανς. Ο όρος «παρενδυσία» είναι εφεύρεση του... σατανά, της κλασικής ψυχιατρικής, η οποία μας θεωρεί άντρες που παρεκκλίνουμε λόγω ψυχοκοινωνικών προβλημάτων. Γιʼ αυτό και διατηρεί το αρσενικό γένος. Ο όρος «τραβεστί», ενώ σημαίνει κυριολεκτικά το ίδιο αν μεταφραστεί, είναι ήδη κάτι άλλο, έχει ξεφύγει από τη γλώσσα των ψυχιάτρων, έχει γίνει κτήμα της κοινωνίας και μάλιστα με μια ενισχυμένη

τάση να παίρνει θηλυκό άρθρο. Έχω ακούσει να λένε «το τραβεστί» ή «ο τραβεστί», αλλά η χρήση του θηλυκού άρθρου νομίζω ότι είναι η πλέον συνηθισμένη. Ουδέτερα είναι τα τραβέλια, που λένε ακόμα και πολλοί από αυτούς που θα διαβάσουν αυτήν τη συνέντευξη, όπως και τα μουνάκια. Εκφράζομαι, λοιπόν, από την ταυτότητα της τραβεστί. Και είναι πολύ γυναικεία αυτή η ταυτότητα. Γιατί τελικά ενοποιούμαστε υπό την ηγεμονία του γυναικείου, του μη αντρικού. Αυτό έχει πολιτική σημασία.

Συνήθως, όταν ακούν τον όρο «τραβεστί», οι περισσότεροι-ες σκέφτονται ένα αγοράκι που από μικρή ηλικία φοράει τα τακούνια και το κραγιόν της μαμάς του. Δεν θα σε ρωτήσω τι φορούσες όταν ήσουν μικρή, αλλά θα ήθελα να μου πεις τι αισθάνεσαι όταν φοράς γυναικεία ρούχα, όταν χτενίζεις τα μαλλιά σου και βάφεσαι. Έχω παρατηρήσει ότι με το που φοράς κάτι θηλυκό αυτόματα η φωνή σου γίνεται γυναικεία. Είναι μια επιτέλεση για σένα η ταυτότητα της τραβεστί; Ένας ρόλος που τον φοράς και τον βγάζεις όποτε εσύ επιθυμείς;
Αυτό δεν είναι τόσο απλό. Είναι ένας ρόλος που επιτελείται, όμως είναι πολύ βαθύς, πολύ βασικός για τη ζωή μου. Είναι κεντρική επιτέλεση, που επηρεάζει καθοριστικά όλα τα βήματα της ζωής, όλες τις επιμέρους ταυτότητες και επιτελέσεις, για να το πούμε επιστημονικά – ή αν το θες, το ʼχεις στο αίμα σου, που λένε. Το ήξερα από παιδί, το ήθελα, κι εδώ έχουν δίκιο όσες-οι λένε για αγοράκια με κραγιόν και φούστες. Μου πήρε χρόνια να το κάνω πράξη, μου πήρε άλλο τόσο να το κάνω καθημερινότητα. Και ας στενοχωρηθούν κάποιες από τις φεμινίστριες, θα σου πω ότι όταν ντύνομαι, όταν βάφομαι, όταν περπατάω στο δρόμο ή οτιδήποτε άλλο κάνω μέσα από το γυναικείο παρουσιαστικό με γεμίζει μʼ ένα απερίγραπτο συναίσθημα ολοκλήρωσης, μια γλυκιά ερωτική διάθεση που ακτινοβολεί. Και αυτό το παίρνω πίσω από τους ανθρώπους, αυτούς που με συμπαθούν και πιο πολύ απʼ αυτούς που με ποθούν. Δεν παίζω ρόλο σε παράξενη σκηνή, που λέει κι ο Παπάζογλου για μας τις τραβεστί. Είμαι απλώς –κι επιτέλους– αν όχι γυναίκα, σίγουρα θηλυκό.

Πριν από κάποιον καιρό μου ανέφερες ότι πέταξες όλα τα αντρικά σου ρούχα. Τι σήμαινε για σένα αυτή η πράξη;
Αναμέτρηση με το παρελθόν, με τις ήττες και τις απογοητεύσεις. Απόφαση. Το να είσαι τραβεστί έχει κόστος. Ή αναμετριέσαι με το κόστος και δίνεις τη μάχη της ζωής σου ή κλείνεσαι και υποφέρεις, αποκτάς περίεργες συμπεριφορές, προβλήματα. Έχω κάνει και τα δύο στη ζωή μου μέχρι τώρα. Φοβόμουν και ξεθάρρευα, αλλά πάντα πήγαινα μπροστά. Τα πέταξα για να ελευθερωθώ και πρακτικά από το αντρικό φορτίο. Δεν το ήθελα πια, δεν ήθελα τις δύο ζωές. Ήθελα μία –τη δική μου–, αυτήν που ονειρευόμουν πάντα από μικρό παιδί.

Όταν γεννιέται ένα παιδάκι, η πρώτη ερώτηση που κάνουμε είναι αν είναι αγόρι ή κορίτσι. Γιατί έχει τόση σημασία το φύλο του παιδιού και πώς έχεις αισθανθεί ότι αντιμετωπίζει η κοινωνία την αναντιστοιχία βιολογικού και κοινωνικού φύλου;
Αν πούμε για την ελληνική κοινωνία, ευτυχώς έχουμε σταματήσει να αντιμετωπίζουμε την κόλαση του κραξίματος που έζησαν οι παλιότερες. Είμαι 30 χρόνων και μʼ έχουν κράξει μόνο μία φορά στη ζωή μου. Πέφτει κράξιμο, βέβαια, και μάλιστα εκεί όπου πονάει, στη Συγγρού και την Καβάλας, εκεί όπου δουλεύουν τα κορίτσια, καθώς και στο δρόμο, έχει όμως περιοριστεί. Η Ελλάδα είναι σε μεταίχμιο και σε πολλά θέματα αμήχανη. Αυτή είναι καλή ευκαιρία για να κερδίσουμε έδαφος. Είναι αυτό που είπαμε και νωρίτερα, με δέχονται ως «η τραβεστί». Έτσι καλύπτουν την υποτιθέμενη αναντιστοιχία. Τώρα, για το θέμα του φύλου, αυτό είναι κεντρική ταξινόμηση, σύμφυτη με την ταξική, ιεραρχική κοινωνία. Απλώς στην εποχή των αστών έχει ντυθεί με επιστημονικό, βιολογικό περίβλημα. Η ιδεολογία, λοιπόν, του φύλου είναι αντιδραστική. Όπως οι εργάτριες και οι εργάτες μπορούν να κάνουν κουμάντο στην κοινωνία ακόμα και σήμερα, έτσι κι εγώ μπορώ να είμαι γυναίκα και ας μην έχω μουνί. Το φύλο το αντιπαλεύουμε, όπως και όλες τις ιεραρχικές διακρίσεις, και είμαι σίγουρη ότι σε μια κομμουνιστική κοινωνία απλώς το φύλο θα ηττηθεί ως αξία, θα εξαφανιστεί ως κατηγορία παραγωγής ανταγωνιστικών αντιθέσεων.

Από τη δική σου εμπειρία, η οικογένεια αποδέχεται πως το αγοράκι της στην πορεία μπορεί να αισθάνεται και να θέλει να είναι κοριτσάκι;
Δεν το δέχονται σε ποσοστό 99,9%. Δεν έχω ακούσει ποτέ στην Ελλάδα να δέχτηκε αμαχητί μια οικογένεια κάτι τέτοιο. Στο τέλος, βέβαια, συχνά υπάρχει υποστήριξη – από τη μάνα πιο πολύ. Αλλά πονάει πολύ αυτή η ιστορία, λόγω της αντίθεσης εγκαταλείπονται τα κορίτσια και γίνονται αναγκαστικά πουτάνες. Στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική είναι αλλιώς. Η οικογένειά μου είναι, σε γενικές γραμμές, όχι απλώς προοδευτική, αλλά ριζοσπαστική. Ε, λοιπόν, δεν το δέχονται με τίποτα, νομίζουν πως είμαι τρελή. Νομίζουν ότι το κάνω για να δουλεύω ως πουτάνα. Μαύρα μεσάνυχτα δηλαδή. Γιʼ αυτό κι εγώ, όπως σχεδόν όλες, τα έσπασα με την οικογένειά μου.

Ποια η γνώμη σου για την αλλαγή φύλου; Θα έκανες; Έχω ακούσει από τρανσέξουαλ πως η αλλαγή φύλου τις κάνει να αισθάνονται πιο ολοκληρωμένες γυναίκες.
Δεν θα έκανα αλλαγή φύλου, δεν είναι σωματικό το θέμα, αλλά κοινωνικό. Λες αυτό για τις τρανσέξουαλ και θα σου πω, από την άλλη, πως αποτελεί ερώτημα το αν έχουν οργασμό. Δεν ξέρω. Σέβομαι και αγαπώ τις τρανσέξουαλ, είναι αδερφές μου, αλλά δεν θέλω να βάλω το λύκο να φυλάει τα πρόβατα, δεν εμπιστεύομαι την ιατρική και τη βιολογία, τις θεωρώ στο συγκεκριμένο θέμα εχθρικές ιδεολογίες. Προτιμώ να είμαι όπως είμαι, χωρίς ορμόνες, χωρίς μουνί, και δεν νομίζω ότι είμαι λιγότερο γυναίκα από τη μαμά μου ή εσένα. Παλιότερα το σκεφτόμουν, βέβαια, αλλά το απέρριψα.

Στην Ελλάδα μπορεί μια τραβεστί να ζει κανονικοποιημένη ζωή; Κάποτε μου είχες πει πως ο μόνος δρόμος γιʼ αυτήν είναι η Συγγρού. Ισχύει αυτό;
Αν δεν είσαι πλούσια ή εξαιρετικά πεισματάρα, ναι, ο μόνος δρόμος είναι το πεζοδρόμιο. Είμαι και η ίδια περιστασιακή πουτάνα. Να οι κλασικές ατάκες: «ποιος θα πάρει για δουλειά μια τραβεστί;», «πώς θα σταθεί μια τραβεστί σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον, όπου ακόμα κι αν λείπει το κράξιμο, περισσεύουν το θάψιμο και η κουτοπονηριά των περισσότερων στρέιτ». Το ξέρεις ότι ακόμα και από τους γκέι αντιμετωπίζουμε διακρίσεις γιατί παραβαίνουμε την κανονικότητα; Οπότε βγαίνω στο πεζοδρόμιο, έρχονται οι πελάτες –μέσα στην ενοχή τους τις πιο πολλές φορές– κι εξασφαλίζω τα προς το ζην. Ή φεύγω από τη χώρα. Όπως έκανα εγώ. Γιατί στη χώρα που ζω, ναι μπορώ να έχω μια κανονικοποιημένη ζωή. Μπορώ να δουλέψω, να έχω σχέσεις ελεύθερα. Στην Ελλάδα είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.

Ποια η σχέση των τραβεστί και των τρανσέξουαλ στην Ελλάδα; Υπάρχουν αλληλεγγύη και αλληλοκατανόηση; Το Σωματείο των Τραβεστί - Τρανσέξουαλ Ελλάδας διεκδικεί δικαιώματα;
Έχω ζήσει όλο το φάσμα των πιθανών σχέσεων με τρανς στην Ελλάδα. Από έρωτες μέχρι φιλίες και από κει στην αδιαφορία και τη –λεκτική– βία. Υπάρχουν τα πάντα. Όταν προσπάθησα να ζητήσω υποστήριξη από θεσμούς, συνάντησα εχθρότητα. Και απογοητεύτηκα. Μετά σκέφτηκα ότι είναι ο σκληρός κόσμος της νύχτας και του πεζοδρομίου. Κι έτσι μαλάκωσε η απογοήτευσή μου. Για το σωματείο δεν έχω την καλύτερη γνώμη, μάλιστα αντιμετώπισα εχθρότητα. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο. Δεν είναι, και το κόστος μετριέται με την αποτελεσματικότητα. Τα αιτήματά του είναι σωστά, όμως λείπουν η πολιτικοποίηση, η μαζική (είμαι και κομμουνίστρια, τρομάρα μου) διεκδίκηση. Κι έτσι υπάρχουν λίγες ελπίδες. Εκτός κι αν μας σώσει η ερχόμενη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γιωργάκη... Ίσως. Είναι και η ζωή του περιθωρίου που δυσκολεύει τα πράματα. Άντε να ακουστεί η τρανς πουτάνα στην Ελλάδα. Εδώ μας κοιτούν περίεργα άνθρωποι που αυτοχαρακτηρίζονται –και είναι σε μεγάλο βαθμό– επαναστάτες.

Υπάρχουν πολλοί άντρες, ακόμα και παντρεμένοι, που συχνάζουν στη Συγγρού και κλείνουν μέσω Ίντερνετ ραντεβού για σεξουαλικές συνευρέσεις με τραβεστί. Γιατί πιστεύεις ότι, ενώ στην πραγματικότητα επιδίδονται σε ομόφυλο σεξ, αυτοί οι άντρες θεωρούν τον εαυτό τους ετεροφυλόφιλο;
Δεν θεωρούν εαυτόν ετεροφυλόφιλο, απλώς δεν λένε ότι τους αρέσει ο πούτσος, δεν το παραδέχονται δημόσια. Αυτό εσωτερικεύεται και τελικά δέχονται να γαμηθούν μόνο από κάποιο άτομο που επιτελεί το γυναικείο φύλο. Υπάρχει, όμως, διαφορά. Αυτοί που θέλουν να είναι παθητικοί και αυτοί που είναι ενεργητικοί. Οι δεύτεροι είναι πιο ξεκάθαροι, να στο πω έτσι. Τους αρέσουν οι τρανς, η ιδέα και η αίσθηση του μεταιχμιακού. Αλλά δεν είμαι σίγουρη αν μπορούμε να μιλήσουμε για ομόφυλο σεξ. Όπως σου είπα, δεν είμαστε άντρες. Το σίγουρο είναι ότι όποιος ντρέπεται να γαμηθεί από τον κώλο με άντρα έρχεται σε μας. Του έρχεται πιο μαλακά έτσι, γεύεται την ηδονή, αλλά όχι από άντρα! Κι έτσι δεν αισθάνεται ότι είναι πούστης. Καλό, ε;

Ποια είναι συνολικά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει μια τραβεστί στην Ελλάδα; Πιστεύεις πως για μια τρανσέξουαλ τα πράγματα είναι διαφορετικά;
Τα είπα και πιο πάνω. Ταυτότητα, δουλειά, κανονική ζωή, ηρεμία. Για το κράτος είμαστε άντρες, για την κοινωνία τραβέλια, για τον εαυτό μας... Τι να σου πω; Η τρανσέξουαλ λύνει το πρόβλημα της ταυτότητας, αλλά αν είναι –που συνήθως είναι– μέσα στην πορνεία, τότε έρχονται τα συνοδευτικά προβλήματα. Πάλι η ζωή δεν είναι κανονική. Είχα μια γνωστή, ετοιμαζόταν να κάνει επέμβαση αλλαγής φύλου κι έκλαιγε απαρηγόρητα γιατί θα κλεινόταν σε μπουρδέλο. Χωρίς πούτσο δεν θα μπορούσε πια να κάνει πεζοδρόμιο. Τι προβλήματα της έλυσε η επέμβαση; Ότι άλλαξε ταυτότητα στους μπάτσους. Σιγά τʼ αβγά. Αλλά το ήθελε η φτωχή. Και τράβηξε το δρόμο της.

Σου αρέσουν περισσότερο οι άντρες ή οι γυναίκες; Το σεξ, η ηδονή και ο έρωτας διαφοροποιούνται ανάλογα με το φύλο με το οποίο ερχόμαστε σε επαφή ή δεν έχει καμία σημασία;
Πολύ σημαντική ερώτηση. Το φύλο είναι άλλο πράγμα από τη σεξουαλικότητα. Το λέει η επιστήμη, το επιβεβαιώνω κι εγώ – μαζί με αμέτρητες περιπτώσεις ανθρώπων που τα βλέπουν ξεχωριστά. Εγώ είμαι αμφισεξουαλική. Έχω κάνει στη ζωή μου σχέσεις και με γυναίκες, και με άντρες – πιο πολλές μάλιστα με γυναίκες. Λέω να ξεχωρίσουμε το φύλο από τη σεξουαλικότητα. Γιατί όταν δύο σώματα ενώνονται, δεν παίζει μεγάλο ρόλο τι έχουμε ανάμεσα στα πόδια μας. Αυτό που έχουμε –ό,τι κι αν είναι– δίνει ηδονή. Και αυτή ζητάμε τελικά. Βέβαια, ακόμα κι αυτήν τη συνδέουμε με ρόλους, δηλαδή με την κοινωνικότητα. Αλλά όσο πιο πολύ καταστέλλουμε την έμφυλη ταυτότητα στον έρωτα τόσο πιο ελεύθερα απολαμβάνουμε, πάντα κατά τη γνώμη μου. Μη βγάλουν σπυριά οι αναγνώστες-ριες με την καταστολή, δεν είναι πάντα κακό πράγμα. Όμως δεν είμαστε και φαινόμενα, εδώ μεγαλώσαμε, με τα υλικά που βρίσκουμε φτιάχνουμε τη ζωή μας. Έτσι, αλλιώς κάνω σεξ με άντρες, αλλιώς με γυναίκες, χωρίς όμως να χωρίζει τις δύο καταστάσεις τεράστιο χάσμα.

Και μια τελευταία ερώτηση, κάπως αδιάκριτη, «πόσο πάει»;
Πενήντα ευρώ η μισή ώρα και 80 η μία ώρα στο σπίτι μου. Αν θες τίποτα ιδιαίτερο, να μου το πεις. Έρχεσαι;

Νανά-Φιλίππα
Πηγή: Βαβυλωνία-Αντιεξουσιαστική Εφημερίδα , Απρίλιος 2009, Φύλλο 54, mail επικοινωνίας: babylonia.lgbtq@gmail.comΑυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε

www.gaypatras.gr/content/view/496/39/