Δε γαμιέται ο Καβάφης, κύριε Μπατσολάτρη; Κανείς ποιητής και κανείς άνθρωπος δεν αξίζει τόσο ώστε να γράφετε τις στομφώδεις αηδίες σας εναντίον πάντων. Και εργαλειακά να θέλει να τον χρησιμοποιήσει κανείς, δεν είναι λόγος για να μας πρήξετε.

Το καταλάβαμε, έχετε μόνον εσείς δίκιο, επειδή έχετε περάσει τα πάνδεινα, ενώ εμείς ουχί. Δε γαμιέστε κι εσείς λίγο παρακαλώ; Αντί να κατεβείτε σε κανένα δρόμο να δείτε τί στον πούτσο ζούμε όλες μας, θα μας κάνετε κύρηγμα για διανοητική οκνηρία;

Όπου "γαμιέμαι" δεν υποννοείται σχέση εξουσίας (αντίθετα με τις φασίζουσες νουθεσίες σας προς δεκαεπτάχρονες, για να μην αναφερθώ στο εξόφθαλμο λάθος σας να μην ξεχωρίζετε τον ιδεατό ρόλο της αστυνομίας από την πραγματικότητα), αλλά αμοιβαία και συναινετική σεξουαλική πράξη.

Θα αρχίσουν ακόμα και οι μη ψυχολόγοι από εμάς να σας υποπτευόμαστε για ναρκισσιστικές τάσεις, τόσο πολύ που σας αρέσει να διαβάζετε τα ίδια σας τα επιχειρήματα.

Με κάθε καλή πρόθεση.

Μπατσολάτρη, δεν σας περιπαίζω. Εσείς με περιπαίζετε. Θα σας παρακαλούσα να απαντήσετε με επιχειρήματα στα επιχειρήματά μου. Γιατί συνομωσιολόγος δεν είναι όποιος φαντάζεται ιστορίες για τις ΗΠΑ κι όχι για την Ουγκάντα αλλά όποιος μιλά χωρίς επιχειρήματα, για πράγματα που δεν έχουν βάση και βγάζουν νόημα μόνο στο μυαλό του και δεν νιώθει την ανάγκη να τα τεκμηριώσει αλλά περιμένει την ημέρα που οι εκλεκτοί θα δουν το φως και θα πιστέψουν ενώ οι υπόλοιποι θα χαθούν.
Δεν θεωρώ ότι ψεύδομαι, ούτε στο ελάχιστο. Συνεχίζετε να λέτε "χρήση του Καβάφη" εκ μέρους μου. Και γω θα συνεχίσω να λέω "ανάγνωση του Καβάφη" εκ μέρους του εκπαιδευτικού συστήματος. Και θα παίζουμε την κολοκυθιά;
"Εάν επιθυμείτε να γίνει αποδεκτή η ομοφυλοφιλία στα ελληνικά σχολεία, θα ήταν πολύ πιο επαινετό να κατευθύνετε τις προσπάθειές σας προς την καθιέρωση μαθήματος σεξουαλικής αγωγής. Η επιχειρούμενη εργαλειοποίηση του Καβάφη προς αυτήν την κατεύθυνση είναι κατακριτέα." Πρώτα απ'όλα, "επαινετό" και "κατακριτέο" από σας θα γινόταν το καθένα. Εσείς διαφωνείτε μαζί μου αλλά ο τόνος σας μοιάζει σαν να αναγγέλλετε την ώρα της κρίσης. Ακόμα και αν το παραβλέψουμε αυτό, και αν παραβλέψουμε και όλη την τελευταία σας απάντηση, σας παρακαλώ, σκεφτείτε λιγάκι. Είναι σοβαρό αυτό που μου ζητάτε; Είναι σοβαρό αυτο που θα επαινούσατε; Ένα μάθημα σεξουαλικής αγωγής θα έλυνε το πρόβλημα; Αν νομίζετε ότι θα το έλυνε τότε γιατί δεν σας έχουμε δει να δραστηριοποιήστε με όλη σας την δύναμη και τον νου για να μπει στα σχολεία; Κατά την άποψή μου η λυση δεν είναι ποτέ μία, μοναδική, λαμπερή για να έρθει και να δώσει τέλος σε όλα τα προβλήματα...
Αλλά αυτή είναι η προσωπική μου άποψη και δεν την εκφράζω σαν να είναι η μοναδική αλήθεια. Εγώ έμαθα από τον διάλογο μαζί σας και από τα σχόλιά σας. Και σε ορισμένα πράγματα ίσως να διόρθωσα τον εαυτό μου ή μάλλον να ξεκαθάρισα περισσότερο τι εννοώ. Αυτό που με θλίβει είναι οτι εσείς μοιάζετε να μην ακούτε και να μην επηρεάζεστε από κανέναν, κι όταν δεν σας βολεύει αλλάζετε και το θέμα.

Ο διάλογος που ακολούθησε το εξαιρετικά γόνιμο και διαυγές κείμενο της Ιωάννας, είναι ένα πολύ καλό δείγμα του πώς ένας κολλημένος και κακόπιστος συζητητής είναι ικανός να "γαμήσει" (με την τρέχουσα αρνητική-μεταφορική σημασία του όρου) ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, και να δεσμεύσει στην (απροβλημάτιστη) προβληματική του όλους τους άλλους συζητητές, ακόμα και -ή ίσως ιδίως- αυτούς που προσπαθούν να του απαντήσουν καλόπιστα.
Καθόσον με αφορά, νομίζω ότι η ιστορία θα μπορούσε να κλείσει αν, στη φοβερή "κατηγορία" ότι επιδιώκουμε την "αποδοχή (κι όχι απλώς την ανοχή) της ομοφυλοφιλίας από τους Έλληνες", να απαντούσαμε: ΑΣΦΑΛΩΣ ΝΑΙ. ΑΥΤΟ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ. ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ; Δηλαδή εσύ τι επιδιώκεις; την μη αποδοχή; Ωραία, είσαι ομοφοβικός. Εμείς είμαστε κατά της ομοφοβίας. Τι να κάνουμε, διαφωνούμε από θέση αρχής, οπότε το πρόβλημα δεν είναι ούτε οι "πάτρωνες", ούτε τα "ψυχιατρεία", ούτε η αποσπασματικότητα, ούτε η εργαλειοποίηση. Έχουμε διαφορετικές θέσεις.
Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, πολύ αμφιβάλλω αν θα είχε κλείσει η ιστορία έστω και έτσι. Ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάμε τα αποθέματα κάποιου που έχει αρκετό χρόνο για ξόδεμα και έχει επιλέξει αμετάκλητα το ρόλο του πνεύματος αντιλογίας που πάει σε όλα κόντρα έτσι για την κόντρα.

Ο Μπατσολάτρης δέχεται την αστυνόμευση ως καλή, άρα ας αστυνομεύσει κάποιος/κάποια τα λεγόμενά του!

Όπως λέει και η Amanda στο φεμινιστικό blog "Pandagon.net":
pandagon.net/index.php/site/comments/don...tell_me_its_raining/

Banning a disruptive troll isn’t the same thing as censoring his right to speak freely. If the “women suck” troll gets banned here, starts a blog somewhere else, and the government tries to shut it down, I will resist that government action. He has a right to say what he wants.

What he doesn’t have a right to is an audience. That’s the difference. Trolls are basically demanding that they get to have your audience that you’ve built up, and they get to shut down your comment threads and dictate the conversation on your website. That is an anti-free speech stance they take, actually, because saying they have a right to shout anyone down is to say those people don’t have a right to have a decent conversation.

Το άρθρο μου άρεσε και το θεωρώ αξιέπαινη προσπάθεια.

Η μόνη μου ένσταση είναι πως, ούτως η άλλως, στο μάθημα της λογοτεχνίας μας ενδιαφέρει καταρχήν μόνο το προϊόν που παράγεται στο γραφείο/εργαστήρι του δημιουργού. Τα υπόλοιπα δωμάτια χρησιμεύουν περιστασιακά, όπου χρειάζεται, σαν ερμηνευτικά κλειδιά.

Δεν μας απασχόλησε ποτέ η κρεβατοκάμαρα του Καζαντζάκη ή του Σικελιανού, ούτε είναι ανάγκη να ξέρει κάποιος πως περνούσε τα βράδια του ο Ταχτσής για να διαβάσει το τρίτο στεφάνι.

Έτσι, δεν είναι αναγκαίο να μπει κάποιος στην κρεβατοκάμαρα του Καβάφη για να διαβάσει την "Ιθάκη". Είναι όμως αναγκαίο να την γνωρίζει για να συλλάβει ορθά το κλίμα του "όταν διεγείρονται". Κάποιες φορές μπορεί η γνώση αυτή να οδηγήσει σε παρερμηνείες, όπως π.χ. στα "τείχη" όπου κατά την επικρατούσα άποψη (βλ. Σαββίδη), δεν είναι αφορμή για το ποίημα ο σεξουαλικός προσανατολισμός, αλλά η απώλεια της υψηλής κοινωνικής θέσης της οικογένειας Καβάφη. Τέλος είναι και οι φορές που είτε το γνωρίζεις είτε όχι δεν αλλάξει κάτι, αφού το ποίημα αποκτά υποκειμενική ερμηνεία και διάσταση, π.χ. "Θυμήσου σώμα" όπου το φύλο ή ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν επηρεάζουν το νόημα.

Αντιθέτως είναι χρήσιμο να ξέρει κάποιος τη σχέση Πολυδούρη-Καρυωτάκη για να καταλάβει την ποίησή της, ή την χηρεία της Δημουλά για να καταλάβει τη μοναξιά της, ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό του Χριστιανόπουλου για να μπει στο κλίμα των ποιημάτων του. Αν βέβαια τον ενδιαφέρει το τι εννοούσε ο ποιητής κι όχι το τι εισπράττει υποκειμενικά ο ίδιος.

Τώρα το αν θα είχε νόημα η λογοτεχνία να λειτουργήσει ως μέσο ενημέρωσης για θέματα όπως σεβασμός δικαιωμάτων κλπ, είμαι υπέρ της διαπαιδαγώγησης δια της τέχνης, αλλά τα μεγάλα κενά που υπάρχουν στην κουλτούρα μας ως πολίτες, νομίζω πρέπει να καλυφθούν με μαθήματα ειδικά φτιαγμένα για τα ζητήματα αυτά.

Η τέχνη απλώς βοηθά και ενισχύει.

Ελπίζω να συνεισέφερα στην ενδιαφέρουσα συζήτησή σας

@alexandrinos Άποψή μου, και πολλών φεμινιστικών και lgbtq θεωριών, είναι ότι η ετεροφυλοφιλία είναι η νόρμα και συνεπώς δε φαίνεται. Είναι πολύ συνηθισμένο επιχείρημα το "εγώ δε διαφημίζω ότι είμαι στρέιτ, εσύ γιατί διαφημίζεις ότι είσαι γκέι;", και είναι πολύ λάθος. Ετεροφυλόφιλοι άνθρωποι επιδεικνύουν διαρκώς την ετεροφυλοφιλία τους, σε καθημερινή βάση. Αν προσέξεις το βλέπεις και το ακούς παντού. Είναι τόσο πολύ η νόρμα που δεν το προσέχουμε όμως. (Είναι και λίγο διαστροφικό να ασχολούμαστε όλη την ώρα με το πόσο ελεύθερη είναι η ετεροφυλοφιλία και να στενοχωριόμαστε με το πόσο δύσκολο είναι να εκφράσουμε εμείς οι ίδιες/ίδιοι τη διαφορετικότητά μας).

Αλλά εμπάσει περιπτώσει, είναι παρατηρημένο, και καταγεγραμμένο γεγονός ότι η ετεροφυλοφιλία των καλλιτεχνών περνάει στα ψιλά, ενώ αν αναφερθεί η ομοφυλοφιλία κάποιου/κάποιας, τσουπ αρχίζουν οι έριδες.

Με αυτή τη λογική, θα ήμουν πιο επιφυλακτική να πω ότι το αν γαμιέται με άντρες ή γυναίκες ο Καβαδίας, ο David Bowie, η Melissa Etheridge, δεν είναι δεδομένο. Θέλω να πω... Στο σχολείο ακούμε κάτι ελάχιστο για γυναίκες που γαμιούνται με γυναίκες όταν κάνουμε Λυρική Ποίηση, με τη Σαπφώ (και καταπνίγεται αμέσως), και κάτι ελάχιστο για άντρες που γαμιούνται με άντρες με τον Καβάφη, το οποίο και καταπνίγεται και γίνεται αντικείμενο χλεύης. Όλο το υπόλοιπο λογοτεχνικό πρόγραμμα υποννοείται ότι είναι από ετεροφυλόφιλους καλλιτέχνες. Και ούτε καν χρειάζεται να υποννοείται, δεν υπάρχει καμία υπόννοια από μέρους των παιδιών.

Εννοείται ότι δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε πράγματα για την προσωπική ζωή των καλλιτεχνών. Εμένα μου χάλασε η διάθεση πρόσφατα πάρα πολύ όταν έμαθα ότι ένας αγαπημένος μου συγγραφέας, ο John Irving είναι ενάντια στη δημόσια εκπαίδευση στον Καναδά. Χωρίς να το θέλω, το subtext των έργων του μου έγινε πιο φανερό. Το ίδιο και με τον Orson Scott Card, του οποίου ο μισογυνισμός και η ομοφοβία με εμποδίζουν να απολαύσω τα βιβλία του όσο και αν προσπαθώ.

Αλλά από την άλλη...

Σοβαρά δε σε απασχόλησε ποτέ η κρεβατοκάμαρα του Καζατζάκη; Στο "Αναφορά στον Γκρέκο" δεν εκθέτει την άποψή του για τις γυναίκες και το σεξ, για την ηθική της επιθυμίας, για τις σεξουαλικές του εμπειρίες και τη σεξουαλική του αφύπνιση στην εφηβεία.

Σοβαρά δε σε απασχολεί η ετεροφυλοφιλία του Ρίτσου; Όταν γράφει ερωτικά ποιήματα προς γυναίκες, θεωρείς διαβάζοντάς τα ότι το υποκείμενο είναι μη-ετεροφυλόφιλος άντρας;

Σοβαρά διαβάζοντας Αριστοτέλη δε χρειάζεσαι ιστορικά και αυτοβιογραφικά στοιχεία ώστε να αγνοήσεις τον μισογυνισμό και την αυθαίρετη συμπερασματολογία του, και να δεις ότι είχε πράγματα να προσφέρει στην ανθρώπινη σκέψη;

Το ότι περιλαμβάνονται δυο μη-ετεροφυλόφιλοι συγγραφείς στα σχολικά βιβλία, υπογραμμίζει ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι μη-ομοφυλόφιλοι. Eίτε λόγω προσεκτικής επιλογής των κειμένων, είτε επειδή οι κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα ως και σήμερα καθιστούν απαγορευτική την αποκάλυψη της ομοφυλοφιλίας των ελλήνων και ελληνίδων καλλιτεχνών. Δείξτε μου ανοιχτά γκέι και λεσβίες καλλιτέχνες, και θα αναθεωρήσω.

Εργαλειακή χρήση θα ήταν να ονομάσουμε ομοφυλόφιλο τον Σεφέρη σε μια προσπάθεια να αποδείξουμε ότι οι ομοφυλόφιλοι γράφουν ωραία και αξίζει να τους σεβόμαστε. (Που το πρώτο δε συνεπάγεται το δεύτερο ούτως ή άλλως).

Το να μην κρύβουμε ότι ο Καβάφης γαμιόταν και κάβλωνε και ερωτευόταν και επιθυμούσε άντρες, είναι απλά ειλικρίνεια. Αν αυτό έχει ως "παρενέργεια" να νιώσουν λιγότερο περιθωριοποιημένα κάποιοι γκέι μαθητές και λεσβίες μαθήτριες, ακόμα καλύτερα. Ειδικά σε ένα Λύκειο που διδάσκει Θρησκευτικά λες και είναι κάποιου είδους Αλήθεια, αλλά απαγορεύεται να μιλήσεις ρεαλιστικά για το δικαίωμα των γυναικών να ελέγχουν το σώμα τους και την αποδαιμονοποίηση της έκτρωσης. Απαγορεύεται να μιλήσεις με θετικό τρόπο για ομοφυλοφιλία, μονογονεϊκές οικογένειες, τρανς άτομα -θεωρείται προσυλητισμός! Σε ένα Λύκειο που τα ομοφοβικά σχόλια δίνουν και παίρνουν, ακόμα και από καθηγητές, σε σημείο το σχολείο να γίνεται μαρτύριο, και να το ακόμα και παιδιά που αγαπούν τη γνώση (όπως πολλά παιδιά που ξέρω, και εγώ η ίδια).

διόρθωση: και να το μισούν/φοβούνται ακόμα και παιδιά που αγαπούν τη γνώση (όπως πολλά παιδιά που ξέρω, και εγώ η ίδια).

@Χριστίνα Α. Νεοφώτιστου

Προσωπικά, πάντοτε με απασχολεί η προσωπική ζωή του καλλιτέχνη, όχι μόνο η σεξουαλική, αλλά όλη του η βιογραφία.
(Ειδικά για τον Καζαντζάκη τις απαντήσεις μου τις βρήκα στο βιβλίο της Έλλης Αλεξίου "Για να γίνει μεγάλος".
Για τον Καβάφη πάλι στο βιβλίο του Στρατή Τσίρκα "Ο Καβάφης και η εποχή του").

Το αν όμως έπρεπε να μου τα διδάσκει ένας μεσόκοπος και βαριεστημένος δημόσιος υπάλληλος και αν έπρεπε να γράφω και τεστ πάνω σε αυτά, νομίζω είναι διαφορετικό ζήτημα.

Ομολογουμένως το σχολικό πρόγραμμα είναι αποστειρωμένο. Κατά την άποψή μου αδιακρίτως αποστειρωμένο, απέναντι σε φεμινισμό, αντιρατσισμό παντός είδους αιτήματα κοινωνικών ομάδων. Για ποιο λόγο; Διότι ποτέ δεν τέθηκε ζήτημα στο σχολείο να διδασκόμαστε το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των σύγχρονων διεκδικήσεων μέσω λογοτεχνίας. Δεν είναι αυτός ο σκοπός του μαθήματος. Τα λοιπά μου φαίνονται ελαφρώς θεωρίες συνομωσίας.

Θα έπρεπε όμως να έχει αυτό το σκοπό; Με τα ισχύοντα δεδομένα όχι. Χρειάζεται άλλου είδους προετοιμασία και προπαρασκευή ώστε ο μαθητής να φτάσει στο σημείο να ακούει πως ο τάδε ή ο δείνα είναι gay και να μην το θεωρεί κατακριτέο. Και δε νομίζω πως το νόημα είναι να λέμε κάτι στην τάξη για να το κοροϊδεύουμε μετά στο διάλειμμα.

Σε αυτό το πλαίσιο θεωρώ ότι για τέτοιου είδους διδασκαλία πρέπει να επιστρατευτούν επιστημονικά επιχειρήματα κι όχι βιογραφικές αναφορές. Διότι η βιογραφία ενός ανθρώπου δεν είναι ούτε σωστή ούτε λάθος. Είναι απλώς υπαρκτή. Το πως θα την αξιολογήσουμε εξαρτάται από το σύστημα αξιών που έχουμε σχηματίσει. Άρα η εμφανής παρουσία gay λογοτεχνών στα σχολεία προϋποθέτει την κατάκτηση της ωριμότητας και δεν οδηγεί σε αυτήν.

Όλα αυτά έχοντας κατά νου ότι το σχολείο οφείλει να μην λειτουργεί ως "κατήχηση" ή "ακτιβισμός" ούτε για str8, ούτε για gay. Και στο βαθμό που δεν το πράττει, πρέπει να αλλάξει.

@ Alexandrinos

Αν και πολλά από αυτά που γράφεις με βρίσκουν σύμφωνο, να τονίσω απλά ότι η γνώση είναι πάντα διαθεματική κι έτσι πρέπει να διδάσκεται.
Ακόμα και τα μαθηματικά και η φυσική.
Πόσο μάλλον η λογοτεχνία.

@ Alexandrinos, Χριστίνα & Πέτρος,
πραγματική απόλαυση να διαβάζει κανείς τον επιχειρηματολογημένο και νηφάλιο λόγο σας.