Αυτό το θέμα ασχολείται με το άρθρο: Ανίερη χριστιανοϊσλαμική συμμαχία

Όποιος ενδιαφέρεται για το θέμα άς δεί το ντοκυματέρ με τίτλο Dangerous Living της After Stonewall Productions καθώς και το Be like the others του BBC.
Στο δεύτερο δείχνει ότι ενώ η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο στο Ιράν, οι επεμβάσεις αλλαγής φύλου είναι νόμιμες και τα έξοδα καλύπτονται από τους ασφαλιστικούς οργανισμούς.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι αρκετοί ομοφυλόφιλοι καταφεύγουν στην επέμβαση, για να αποφύγουν τον εξευτελισμό και όλα τα υπόλοιπα που βιώνουν, και περνούν στον παράλογο ρόλο της γυναίκας που δέχετε επίσης περισσότερους περιορισμούς με πρώτο αυτόν της μαντήλας.

el.wikisource.org/wiki/%CE%9B%CE%B5%CF%8...B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD

Πώς η χριστιανική διδασκαλία καταδικάζει σε θάνατο τους-τις ΛΟΑΔ. Και μετά λέμε ότι είναι θρησκεία αγάπης. Αίσχος.

K13 καὶ ὃς ἂν κοιμηθῇ μετά ἄρσενος κοίτην γυναικός, βδέλυγμα ἐποίησαν ἀμφότεροι· θανάτῳ θανατούσθωσαν, ἔνοχοί εἰσιν....


www.imka.gr/book/leuitikon

Η μετάφραση:

Λευ. 20,13 Και εκείνος που εκοιμήθη με άρρενα, ως με γυναίκα, και οι δύο διέπραξαν μυσαράν αμαρτίαν. ΕΙναι ένοχοι και πρέπει να τιμωρηθούν με θάνατον.

Από χριστιανοφασιστικό σάιτ(Ιερά Μητρόπολις Κυδωνίας και Αποκορώνου). Αν και όλα τα χριστιανικά σάιτ είναι φασιστικά.

Μην ξανακούσω πως οι Χριστιανοί-ές δεν είναι φασίστες-στριες.
Ημιμαθείς, αμόρφωτοι-ες ή με σκοπό το κέρδος(τύπου Χριστόδουλος-ΝΔ,ΛΑΟΣ) ναι. Δεν υπάρχουν άλλες κατηγορίες εκτός αν είναι παιδιά που πάλι είναι ημιμαθή και αμόρφωτα.

Αναδημοσιεύω ένα σχετικό θέμα με αναφορά στην Ουγκάντα από το gaynewsingreek.blogspot.com

gaynewsingreek.blogspot.com/2010/03/blog-post_15.html

Και ένα παλιότερο από το tvxs, όπου έχω ένα εκτενές σχόλιο, το οποίο ακολουθεί μετά το link:

tvxs.gr/news/%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE...AC%CE%BD%CF%84%CE%B1

Ο νόμος αυτός πρόκειται να ψηφιστεί προς το τέλος του μήνα. Διάβαζα πρόσφατα στο βιβλίο "Ομοφυλοφιλία, μιά παγκόσμια ιστορία" γιά την Βρεττανία, που επί αιώνες ήταν η χειρότερη χώρα στην Ευρώπη γιά τους ομοφυλόφιλους. Ενώ στη Γαλλία θεσπίστηκε αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας από το 1792, στη Βρεττανία ίσχυε η θανατική ποινή, πχ το 1835 είχε απαγχωνισθεί ένας Δήμαρχος με αυτήν την κατηγορία. Την εποχή του Όσκαρ Ουάιλντ ίσχυε φυλάκιση και μόλις το 1967 ήρθε η αποποινικοποίηση. Ακόμα και το 19ο αιώνα υπήρχαν φωνές, που έλεγαν, συχνά με προσωπικό κόστος, ότι οι ποινές είναι δυσανάλογες της πράξης, ότι η απέχθεια και μόνο είναι το κίνητρο, το οποίο δε θα πρέπει να θεωρείται αρκετό γιά να οδηγεί σε τέτοιες αποφάσεις. Πρόσφατα ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας είπε ότι λυπάται γιά τον Άλαν Τούρινγκ (μαθηματικός που εκτός των άλλων έλυσε και το "enigma", την περιβόητη κρυπτογράφιση των επικοινωνιών του Χιτλερικού στρατού), που υπεβλήθη σε μιά εξαναγκαστική "θεραπεία" και εξωθήθηκε στην αυτοκτονία, αλλά δυστυχώς τότε έτσι ήταν οι νόμοι. Σήμερα αλλάξαμε γνώμη και αλλάξαμε νόμους.

Πώς όμως άλλαξε αυτή η γνώμη; Ένα είναι η επιστημονική γνώση, που τουλάχιστον φώτισε το προφανές, γιά κάποιον μη προκατειλημμένο: τα περισσότερα ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα που έχουν οι ομοφυλόφιλοι είναι αποτέλεσμα της (και σε συνάρτηση με την) αντιμετώπισής τους από την κοινωνία. Σε μιά κοινωνία ακραίου και απόλυτου αντικαπνιστικού μένους δηλαδή, αυτοί που τα κέντρα του εγκεφάλου τους τους οδηγούν στον πόθο γιά νικοτίνη, λίγοι τολμηροί θα βούταγαν και στη φυλακή ή το περιθώριο γιά να την απολαύσουν. Το δεύτερο είναι η αντίληψη ότι αυτό που κάνει ένα άτομο με ό,τι έχει ανάμεσα στα πόδια, συμπεριλαμβάνεται στην ατομική του ελευθερία και είναι αδιανόητο να έχει τη δικαιοδοσία το κράτος, ή η κοινωνία να απαιτούν τι να κάνει ή να μην κάνει. Η ελευθερία αυτή περιορίζεται από την αντίστοιχη ελευθερία του άλλου, δηλαδή απαιτείται η συναίνεση ως κανονιστικός όρος.

Σε κοινωνίες όπως της Αφρικής, εντελώς πρωτόγονες από πλευράς θεσμικής, η ομοφυλοφιλία θεωρείται κάτι ξενόφερτο. (Κατά σύμπτωση όλοι οι ιστορικοί που ασχολήθηκαν με αυτήν στην Ευρώπη, πολλούς αιώνες πριν, έλεγαν ότι έρχεται από την Ελλάδα, από την Ιταλία, μετά από τους βόρειους, πάντοτε όμως από "έξω", από εκεί που ήταν ο καθένας!). Ομοφυλόφιλες επιθυμίες και πράξεις πάντα υπήρχαν. Τους ξένισε ίσως η αναδυόμενη ομοφυλόφιλη ταυτότητα. Έπεσαν πάνω Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι Φονταμενταλιστές (σε μια σύμπνοια που ίσως μόνο στο θέμα της κτηνωδίας σε βάρος των ομοφυλόφιλων μπορεί να τη δει κανείς) από τις ΗΠΑ και τις καθοδηγητικές στο Ισλάμ χώρες και το τέρας εγένετο! Ξέραμε το περιεχόμενο των ιδεών τους, αλλά οπωσδήποτε άλλο είναι να βλέπεις το δικό τους Υπαρκτό Μεσαίωνα που ανειρεύονται, τι σημαίνει. Αξίζει να σημειωθεί ότι και η Ινδία είναι παραδοσιακή κοινωνία, μη ανεκτική, αλλά υπό κάποιες μορφές, όπως τους Χίζρα, που είναι είτε ευνούχοι, είτε παρενδυτικοί, είτε μόνο το δεύτερο, κάποια μορφή ανεκτής επιβίωσης υπάρχει. Πρόσφατα θεσπίστηκε κι εκεί η αποποινικοποίηση. Και η Κίνα είναι αυταρχική (προς όλους), αλλά και εκεί κάτι αλλάζει. Αυτή η μανία των Χριστιανών και Μουσουλμάνων Φονταμενταλιστών, η θεωρητικοποίηση και ιδεολογικοποίηση της Κτηνωδίας είναι κάτι που δεν έχει όμοιο! Παλιότερα και η Καθολοική και η Ορθόδοξη Εκκλησία ήξεραν να αποσιωπούν τους ευνουχισμούς, τα βασανιστήρια και κάθε κτηνωδία. Είτε την έριχναν στην κρατική εξουσία, είτε με την εξαφάνιζαν (η γραφή ήταν κτήμα λίγων, η τυπογραφία περιορισμένη κλπ). Ο Πάπας ζήτησε πρόσφατα συγγνώμη γιά τις θεσμοθετημένες διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, επί αιώνες. Σήμερα, με την υπερπροσφορά της διακίνησης των ιδεών, την αποθήκευση και διακίνηση εικόνων, ελπίζω πιό σύντομα χώρες όπως η Ουγκάντα να μεταμεληθούν γιά τα εγκλήματά τους.

Τα κυριώτερα επιχειρήματα που επικαλούνται προέρχονται από τη Βίβλο ή το Κοράνι. Δεν έχει παραχθεί κατ' αυτούς τίποτε άλλο στον κόσμο, ούτε επιστημονική γνώση, ούτε φιλοσοφικός, νομικός και πολιτικός πολιτισμός. Οι πιό ανθρώπινοι από αυτοούς μιλούν γιά "επαναφορά" ή "θεραπεία" των ομοφυλοφίλων, λες και δεν έχει ερευνηθεί τίποτα πάνω σ΄αυτά, από το '30 και μετά...

Υπάρχει και άλλη μιά παράμετρος. Πρόσφατα στη σύνοδο του Συμβουλίου της Ευρώπης, η Ιταλία και η Ρωσία συνέπηξαν έναν ιδιότυπο Άξονα κατά των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Ο δήμαρχος της Μόσχας, Λουσκώφ, μίλησε γιά "λεγόμενα ανθρώπινα δικαιώματα και τέτοια..." Η απαξίωση, το ξήλωμα των ιδεών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών, από δυνάμεις που ουδέποτε συμπάθησαν έτσι και αλλιώς τις ιδέες αυτές, γίνεται από εκεί που θεωρούν πιό ευένδοτο σημείο. Ίσως φταίμε όλοι που ως τέτοιο σημείο θεωρούνται (άδικα τα δικαιώματα που αφορούν τους ομοφυλόφιλους.

Dimitris T έγραψε:
[quote]Αναδημοσιεύω ένα σχετικό θέμα με αναφορά στην Ουγκάντα από το gaynewsingreek.blogspot.com

gaynewsingreek.blogspot.com/2010/03/blog-post_15.html

Και ένα παλιότερο από το tvxs, όπου έχω ένα εκτενές σχόλιο, το οποίο ακολουθεί μετά το link:

tvxs.gr/news/%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE...AC%CE%BD%CF%84%CE%B1

Ο νόμος αυτός πρόκειται να ψηφιστεί προς το τέλος του μήνα. Διάβαζα πρόσφατα στο βιβλίο "Ομοφυλοφιλία, μιά παγκόσμια ιστορία" γιά την Βρεττανία, που επί αιώνες ήταν η χειρότερη χώρα στην Ευρώπη γιά τους ομοφυλόφιλους. Ενώ στη Γαλλία θεσπίστηκε αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας από το 1792, στη Βρεττανία ίσχυε η θανατική ποινή, πχ το 1835 είχε απαγχωνισθεί ένας Δήμαρχος με αυτήν την κατηγορία. Την εποχή του Όσκαρ Ουάιλντ ίσχυε φυλάκιση και μόλις το 1967 ήρθε η αποποινικοποίηση. Ακόμα και το 19ο αιώνα υπήρχαν φωνές, που έλεγαν, συχνά με προσωπικό κόστος, ότι οι ποινές είναι δυσανάλογες της πράξης, ότι η απέχθεια και μόνο είναι το κίνητρο, το οποίο δε θα πρέπει να θεωρείται αρκετό γιά να οδηγεί σε τέτοιες αποφάσεις. Πρόσφατα ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας είπε ότι λυπάται γιά τον Άλαν Τούρινγκ (μαθηματικός που εκτός των άλλων έλυσε και το "enigma", την περιβόητη κρυπτογράφιση των επικοινωνιών του Χιτλερικού στρατού), που υπεβλήθη σε μιά εξαναγκαστική "θεραπεία" και εξωθήθηκε στην αυτοκτονία, αλλά δυστυχώς τότε έτσι ήταν οι νόμοι. Σήμερα αλλάξαμε γνώμη και αλλάξαμε νόμους.

Πώς όμως άλλαξε αυτή η γνώμη; Ένα είναι η επιστημονική γνώση, που τουλάχιστον φώτισε το προφανές, γιά κάποιον μη προκατειλημμένο: τα περισσότερα ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα που έχουν οι ομοφυλόφιλοι είναι αποτέλεσμα της (και σε συνάρτηση με την) αντιμετώπισής τους από την κοινωνία. Σε μιά κοινωνία ακραίου και απόλυτου αντικαπνιστικού μένους δηλαδή, αυτοί που τα κέντρα του εγκεφάλου τους τους οδηγούν στον πόθο γιά νικοτίνη, λίγοι τολμηροί θα βούταγαν και στη φυλακή ή το περιθώριο γιά να την απολαύσουν. Το δεύτερο είναι η αντίληψη ότι αυτό που κάνει ένα άτομο με ό,τι έχει ανάμεσα στα πόδια, συμπεριλαμβάνεται στην ατομική του ελευθερία και είναι αδιανόητο να έχει τη δικαιοδοσία το κράτος, ή η κοινωνία να απαιτούν τι να κάνει ή να μην κάνει. Η ελευθερία αυτή περιορίζεται από την αντίστοιχη ελευθερία του άλλου, δηλαδή απαιτείται η συναίνεση ως κανονιστικός όρος.

Σε κοινωνίες όπως της Αφρικής, εντελώς πρωτόγονες από πλευράς θεσμικής, η ομοφυλοφιλία θεωρείται κάτι ξενόφερτο. (Κατά σύμπτωση όλοι οι ιστορικοί που ασχολήθηκαν με αυτήν στην Ευρώπη, πολλούς αιώνες πριν, έλεγαν ότι έρχεται από την Ελλάδα, από την Ιταλία, μετά από τους βόρειους, πάντοτε όμως από "έξω", από εκεί που ήταν ο καθένας!). Ομοφυλόφιλες επιθυμίες και πράξεις πάντα υπήρχαν. Τους ξένισε ίσως η αναδυόμενη ομοφυλόφιλη ταυτότητα. Έπεσαν πάνω Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι Φονταμενταλιστές (σε μια σύμπνοια που ίσως μόνο στο θέμα της κτηνωδίας σε βάρος των ομοφυλόφιλων μπορεί να τη δει κανείς) από τις ΗΠΑ και τις καθοδηγητικές στο Ισλάμ χώρες και το τέρας εγένετο! Ξέραμε το περιεχόμενο των ιδεών τους, αλλά οπωσδήποτε άλλο είναι να βλέπεις το δικό τους Υπαρκτό Μεσαίωνα που ανειρεύονται, τι σημαίνει. Αξίζει να σημειωθεί ότι και η Ινδία είναι παραδοσιακή κοινωνία, μη ανεκτική, αλλά υπό κάποιες μορφές, όπως τους Χίζρα, που είναι είτε ευνούχοι, είτε παρενδυτικοί, είτε μόνο το δεύτερο, κάποια μορφή ανεκτής επιβίωσης υπάρχει. Πρόσφατα θεσπίστηκε κι εκεί η αποποινικοποίηση. Και η Κίνα είναι αυταρχική (προς όλους), αλλά και εκεί κάτι αλλάζει. Αυτή η μανία των Χριστιανών και Μουσουλμάνων Φονταμενταλιστών, η θεωρητικοποίηση και ιδεολογικοποίηση της Κτηνωδίας είναι κάτι που δεν έχει όμοιο! Παλιότερα και η Καθολοική και η Ορθόδοξη Εκκλησία ήξεραν να αποσιωπούν τους ευνουχισμούς, τα βασανιστήρια και κάθε κτηνωδία. Είτε την έριχναν στην κρατική εξουσία, είτε με την εξαφάνιζαν (η γραφή ήταν κτήμα λίγων, η τυπογραφία περιορισμένη κλπ). Ο Πάπας ζήτησε πρόσφατα συγγνώμη γιά τις θεσμοθετημένες διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, επί αιώνες. Σήμερα, με την υπερπροσφορά της διακίνησης των ιδεών, την αποθήκευση και διακίνηση εικόνων, ελπίζω πιό σύντομα χώρες όπως η Ουγκάντα να μεταμεληθούν γιά τα εγκλήματά τους.

Τα κυριώτερα επιχειρήματα που επικαλούνται προέρχονται από τη Βίβλο ή το Κοράνι. Δεν έχει παραχθεί κατ' αυτούς τίποτε άλλο στον κόσμο, ούτε επιστημονική γνώση, ούτε φιλοσοφικός, νομικός και πολιτικός πολιτισμός. Οι πιό ανθρώπινοι από αυτοούς μιλούν γιά "επαναφορά" ή "θεραπεία" των ομοφυλοφίλων, λες και δεν έχει ερευνηθεί τίποτα πάνω σ΄αυτά, από το '30 και μετά...

Υπάρχει και άλλη μιά παράμετρος. Πρόσφατα στη σύνοδο του Συμβουλίου της Ευρώπης, η Ιταλία και η Ρωσία συνέπηξαν έναν ιδιότυπο Άξονα κατά των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Ο δήμαρχος της Μόσχας, Λουσκώφ, μίλησε γιά "λεγόμενα ανθρώπινα δικαιώματα και τέτοια..." Η απαξίωση, το ξήλωμα των ιδεών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών, από δυνάμεις που ουδέποτε συμπάθησαν έτσι και αλλιώς τις ιδέες αυτές, γίνεται από εκεί που θεωρούν πιό ευένδοτο σημείο. Ίσως φταίμε όλοι που ως τέτοιο σημείο θεωρούνται (άδικα άραγε τα δικαιώματα που αφορούν τους ομοφυλόφιλους.